กลับบ้านเถอะนะเจ้าเหมียว

Finding Calico เจ้าสามสีกับชุมชนคนโสด โดดเดี่ยว เหี่ยวแก่ ผิดหวัง 

cover_1435.jpg

Spoiler alert!!!

วัฒนธรรมต่างคนต่างอยู่ ในชุมชนเล็กๆ ที่การนั่งรถประจำทาง 5 ป้ายรถเมล์ ถือว่าไกลมากจนต้องร้อง โหย ตั้ง 5 ป้าย!!! แมวกลายเป็นสิ่งเชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกัน อดีตครูใหญ่ ที่มีปัญหากับการแสดงความรู้สึก ผู้ “เสียภรรยา” ที่รักไป หนุ่มรับจ๊อบสแกนภาพที่คิดอะไรก็พูดแต่กลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝันอยากเป็นอะไร อยู่บ้านกับคุณย่าที่ “ไม่มีคุณปู่” อยู่กับพ่อที่ “ไม่มีคุณแม่” คุณน้าร้านทำผมชอบหัวเราะแต่ “ไม่เห็นสามี/ลูก” สาวร้านขายของชำที่เคยอยากเรียนแต่ “ไม่ได้เรียนต่อและไม่มีแฟน” ซึ่งอยู่กับคุณพ่อที่ชอบบอนไซแต่ไม่ชอบแมว และ“ไม่เห็นภรรยา” ช่างซ่อมรถมาดโหดแต่ใจดี “ที่ไม่เห็นครอบครัว เห็นแต่แมว” เด็กหญิงวัยรุ่นที่ถูกแกล้งที่โรงเรียนจนเกือบฆ่าตัวตาย “ไม่มีเพื่อน” และเด็กประถมที่น่าจะเป็นเด็กกำพร้าเก็บกดและชอบโดดเรียน “ที่ไม่มีอะไรเลย” ทุกคนคุยกันมากขึ้น เพราะแมวหนึ่งตัว ที่มีอย่างน้อย 4 ชื่อ เจ้ามี้จัง โซระ ทามะโกะ จิฮิโร นี่คือชุมชนแห่งความ “เหงา”

เจ้าเหมียวสามสี คอยเดินเยี่ยมเยียนคนเหงาๆ เหล่านี้ ให้กำลังใจ ให้ความอบอุ่น ไม่น่าเชื่อว่าแมวหนึ่งตัว สามารถทำให้คนตั้งหลายคน ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น ยกเว้นตาลุงครูใหญ่ที่ภาพยนตร์ก็เฉลยออกมาตรงๆ ว่าใจร้ายไล่แมวเพราะมันทำให้คิดถึงภรรยาที่จากไป แต่พอแมวจากไปจริงๆ ถึงสำนึกได้ว่ามันสำคัญกับเขามากแค่ไหน เพราะในขณะที่เขาเสียใจที่คิดถึงภรรยา แต่มันก็ทำให้เขาได้นึกถึงวันดีๆ ที่เคยมีเธอด้วยเช่นกัน ความสุขที่มาพร้อมๆ กับความเศร้า ต้องรับทั้งสองความรู้สึกเข้ามา ถึงจะดำเนินชีวิตต่อได้ การที่ตาลุงโมโหตวาดด่าทอเจ้าเมียว มันก็เป็นการช่วยให้เขาได้ระบายความคับข้องใจด้วยเช่นกัน อารมณ์ที่แสดงออกมาไม่ได้ ไหลออกมาเวลาด่าแมว เหมือนระบายของเสีย เจ้ามี้จังทำงานหนักจริงๆ (เพิ่มเติม…)