เดินเข้าไปทำความรู้จัก “ความสุข” ในนิทรรศการ The HAPPY Show โดย Stefan Sagmeister

The Happy Show.jpgเมื่อความขี้เล่น ความคิดสร้างสรรค์ และสาระ มาพร้อมกันในนิทรรศการของ Sagmeister กราฟฟิกดีไซน์เนอร์ชาวออสเตรีย ผู้มีครีเอทีฟสตูดิโอวางแผน/ดีไซน์/โปรดักชั่นครบวงจรในนิวยอร์กซิตี้ แต่นิทรรศการนี้วนมาจัดในสวิส จะสรุปบางส่วนให้อ่านกัน

จากใจของ Sagmeister เขาเป็นนักออกแบบเพื่อการค้า พอเคยชินก็เริ่มเบื่อ อยากใช้ภาษาแห่งการดีไซน์นอกเหนือจากการโปรโมทและโฆษณาบ้าง เขาไม่ได้มีปัญหากับการขายแต่น่าจะมี “a personal way to interact with an audience” ฯลฯ เขาว่า…นิทรรศการนี้จะไม่ทำให้คุณมีความสุขขึ้นหรอกนะ

Now is Better ตอนนี้ดีกว่า
ฉันอยากอยู่ในยุคนี้มากกว่ายุคอื่น นี่เป็นครั้งแรกที่ประชากรจำนวนมากของโลกคุมบังเหียนชีวิตตัวเองได้ อัตราการตายด้วยเงื้อมือผู้อื่นน้อยลงมากในรอบ 2,000 ปี และลดลงทุกศตวรรษ นี่รวมสงครามโลกทั้ง 2 ครั้งแล้วนะ (วิจัยโดย Steven Pinker นักจิตวิทยาฮาร์วาร์ด)

ทุกคนแสวงหาความสุข
ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม คนมุ่งหาความสุข ทั้งที่เป็นเหตุให้ก่อสงคราม และเหตุให้เลี่ยงสงคราม ต่างก็มาจากความปรารถนาที่จะมีความสุขจากคนละมุม หรือแม้กระทั่งคนที่แขวนคอตายก็มาจากแรงจูงใจเดียวกัน (Blaise Pascal)

ลำดับขั้นแห่งความสุข
ลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์

Maslow.jpg
Self-Actualization  ความตระหนักในศักยภาพสูงสุดของตนเอง การค้นหาตัวตนที่แท้จริง (คุณธรรม ความสร้างสรรค์ เป็นธรรมชาติ)
Esteem  ได้รับความนับถือ ความสำเร็จ
Belonging  ครอบครัว เพื่อน สังคม
Safety  สุขภาพ การงาน ที่อยู่อาศัย
Physiological Needs  กิน ขี้ ปี้ นอน

[ความเห็น เราว่ามันไม่ใช่ว่าต้องได้ 1แล้วไป2ไป3ไป4… บางทีเราก็ต้องการหลายๆ ขั้นพร้อมกัน และบางทีเราก็ต้องการขั้นบนๆ ในตอนอายุน้อยๆ ด้วยก็ได้ แต่ขั้น 1 หรือความต้องการทางกายเป็นเบสิคจริง ประเด็นคือเขาคิดว่า องค์ประกอบเหล่านี้เป็นปัจจัยที่ทำให้คนรู้สึกเป็นสุข พอใจกับชีวิต]

คุณมีความสุขแค่ไหน?
เขาให้คนประเมินตัวเองว่าความสุขเบอร์ไหน 1-10 แล้วเข้าไปบิดลูกอมออกมาจากแท่งนั้น เขาว่าไม่น่าเชื่อแต่ผลใกล้เคียงของจริงนะ มีนักจิตวิทยาทำการทดลองสัมภาษณ์คนเรื่องนี้แล้วทำ MRI scan ผลออกมาใกล้เคียงกัน

Happy_Scale.jpg

ความสุขและเกษียณ
คนเรา เรียน>ทำงาน>เกษียณ 
เขาว่าเอาช่วงปีที่เกษียณมาทำงานต่อสัก 5 ปี มอบบางสิ่งคืนสู่สังคมจะเป็นปีแห่งความสร้างสรรค์และพึงพอใจ

ชนิดของความรัก: passionate love 6 เดือน, Companion Love 60 ปี
เมื่อคนอินเลิฟ สารโดปามีนสูงในระดับเดียวกับเวลาที่คนเสพโคเคน/เฮโรอีน มันจะเป็นอยู่ 6-8 เดือนเท่านั้น (นี่คือ passionate love) แล้วจะเริ่มชินและเฉย และความรักแบบดูดดื่มใช่ว่าจะกลายมาเป็นรักแบบเพื่อนคู่ชีวิตอัตโนมัติ เมื่อยังเด็กฉันคิดว่า passionate love คือรักแท้และจะไม่จืดจาง แต่ฉันผิด เพราะมันเป็นไปไม่ได้ด้วยปัจจัยทางร่างกาย (งานวิจัยโดย Elaine Hatfield)

จำนวนคู่นอน
วิจัยกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน ในซานฟรานซิสโก ยุคก่อนวิกฤต AIDS มีตั้งแต่ยอดคู่ขาเกิน 100+ ไปจนเกิน 1,000+ คนที่ศึกษาเรื่องนี้เขาว่า ต่อให้เป็นชายรักหญิงถ้ามีโอกาส ก็คงทำยอดไม่แพ้กัน และในกลุ่มอาชีพอย่างนักดนตรี นักกีฬา อาจทำยอดได้สูงยิ่งกว่า (วิจัยโดย Donald Symonds)

ความพอใจในชีวิตของหญิงที่แต่งงานแล้ว
ผู้คนอาจนำเสนอภาพที่ต่างออกไป ชูลูกเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต แต่เมื่อทำการวิจัยกลุ่มสตรีอเมริกันวัยทำงาน พบว่าความพอใจของพวกเธออันดับต้นๆ คือ Sex > สังคม > เลี้ยงลูก (เรื่องลูกจะขึ้นมารั้งท้ายอยู่ในกลุ่มเดียวกับงานบ้าน ล้างส้วม ล้างจาน) [Dan Gilbert. R.J. Norwick, D.T. Gilbert, T.D. Wilson]

ความสัมพันธ์และความสุข
41.5% ของผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมีความสุข
     35% ของผู้ชายที่แต่งงานแล้วมีความสุข
     15.5% ของผู้หญิงที่หย่าแล้วมีความสุข
     18.5% ของผู้ชายที่หย่าแล้วมีความสุข     
25.5% ของหญิงโสดมีความสุข
     18.5% ของชายโสดมีความสุข

Marital satisfaction.jpg

อารมณ์
เหมือนคนอื่นๆ ฉันมีอารมณ์พื้นฐาน 6 อย่าง เศร้า ประหลาดใจ โกรธ รื่นเริง กลัว รังเกลียด มีอารมณ์บวกแค่ตัวเดียวเอง อีกอันก็กลางๆ และที่เหลือลบ จึงเป็นเหตุให้ฉันถูกดึงดูดไปกับเรื่องเนกาทีฟมากกว่าโพสิทีฟ ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก ข่าวบวกจึงไม่ค่อยดังเท่าข่าวลบ แม้แต่เวลาเขียนบล็อกส์ มี 1 เนกาทีฟคอมเมนท์ ฉันกลับให้ความสำคัญมากกว่าอีก 24 โพสิทีฟคอมเมนท์ ฯลฯ [หัวข้อนี้นำเสนอเป็น VDO]

เงินไม่ได้ทำให้มีความสุข
ฉันเคยจนและรวย มองย้อนกลับไป ฉันเห็นว่าความอยู่ดีมีสุขของฉันนั้นเป็นอิสระจากเงินเดือน

การไม่ซื่อสัตย์ทำลายตัวฉันเอง
คนไม่โกหกหลอกลวงจะมีความสุขกว่า และมีรายรับที่ดีกว่าในระยะยาว ประเทศที่คอร์รัปต์เศรษฐกิจไม่ดี

การบ่นหรือการคอมเพลนนั้นงี่เง่า ให้ออกแอคชั่น หรือลืมมันไปเสีย

การลงมือทำในสิ่งที่ตั้งใจเพิ่มพูนความพอใจในภาพรวม

Happy_Doing Things.jpg

Dennis the Dentist
(VDO)

100 ปีก่อน ฉันคงคุมชีวิตตัวเองได้น้อยมาก ฉันคงจะอยู่ตรงจุดท่ีฉันเกิด ทำอาชีพเดียวกับพ่อและแต่งงานกับคู่ครองที่พ่อแม่เลือกให้
ครั้งแรกในศตวรรษที่คนเราเป็นผู้คุมชีวิตตัวเอง ตัดสินใจเรื่องสำคัญในชีวิตเองได้ ฉันอยากอยู่ที่ไหน? อยากทำอะไร? อยากทำร่วมกับใคร? บางคนก็ปล่อยให้จิตไร้สำนึกตัดสินใจโดยสติไม่ได้ตระหนักรู้ด้วยซ้ำไป

พ่อแม่ผมคือ Karolina and Karl Sagmeister
ปู่ย่าผมคือ Josefine and Josef Sagmeister.
ผม (Stefan) กำลังมองหา Stefanie

ทุกสิ่งที่ฉันทำจะหวนคืนกลับมาที่ฉัน

พยายามทำตัวดีจำกัดชีวิตฉัน
ฉันพยายามทำตัวไนซ์เสมอ ความต้องการนี้เป็นรั้วกักฉันไว้ข้างใน ทำตัวดีเลี่ยงการเผชิญหน้า เลี่ยงปัญหา กลัวที่จะถูกปฏิเสธ ประตูของฉันปิดเพราะไม่ต้องการจะอยู่ในสถานการณ์ที่มีคน say no

เขียนไดอะรี่สนับสนุนพัฒนาการของตัวเอง

เอาใจเขามาใส่ใจเรา

ความกังวลไม่ช่วยแก้ไขอะไร

เมื่อฉันเคยชินกับสิ่งต่างๆ ฉันก็เริ่มเห็นมันเป็นของตาย (เบื่อ) 

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาใจทุกคน
เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็น Marina Kalman บล็อกเกอร์ของนิวยอร์กไทมส์ ที่ได้รับแต่คอมเมนท์ดีๆ

ถ้าไม่ขอก็ไม่ได้
เพื่อนฉัน Richard Saul Wurman เขาจัด Ted Talk และเขาทู่ซี้ชวนคนมาพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก บางครั้งชวนเป็น 10 ปี จนคนที่ชวนยอมมาพูดให้ เขายังชวนให้ฉันออกแบบ 60 โปสเตอร์ให้ฟรีๆ ฉันปฏิเสธ แต่เขาก็ยังโทรมา ขอให้ฉันเดินไปในห้องที่อยู่คนเดียว บอกให้หลับตา นึกภาพเขาเปลือย “ก็รู้ว่าอ้วนและไม่น่ามองนัก แต่ให้นึกภาพเขา (Richard) คุกเข่าเอาหัวจรดพื้น มือทั้งสองราบกับพื้น แล้วพูดขอร้อง ได้โปรดสเตฟานออกแบบโปสเตอร์ให้หน่อยนะ” ฉันจะปฏิเสธยังงัย?

 

[ชอบวีดีโอตัวนี้]

ยืดหยุ่น
เมื่อฉันทำอะไร ฉันโฟกัส แต่เมื่อบางอย่างติดขัด ฉันเฝ้าบอกตัวเองว่า ถ้าเปลี่ยนตอนนี้มันจะดูเหมือนคนจับจด แต่ในความเป็นจริงก็แค่ฉันไม่ยืดหยุ่นพอ

ก้าวออกมาเผชิญหน้า
นักจิตบำบัดของฉันชี้ว่า ฉันมักจะเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่ฉันต้องก้าวออกมาเผชิญหน้าคนที่ชอบรังแก และไม่ควรปล่อยให้โอกาสหลุดไป เพียงเพราะคิดว่าควรจะอยู่อย่างสงบสุข

ทุกคนคิดว่าตัวเองถูกต้อง
คนมีอีโก้ ฉันคือศูนย์กลางของประสบการณ์ของฉัน มันยากที่จะเข้าใจความเป็นจริงของคนอื่นที่ก่อตัวขึ้นจากประสบการณ์ที่แตกต่างไป ปัญหาในโลกมักเกิดขึ้นเพราะแต่ละคนคิดว่าตัวเองถูกต้อง

ยังไม่หมดนะ แต่คงพอเท่านี้

Happy_Change.jpg

HAPPY?

ข้อมูลเพิ่มเติม

Sagmeister & Walsh

Museum Fur Gestaltung (Design Museum), Zurich.
……..

creativecommonslicense.jpg งานนี้เผยแพร่ภายใต้ลิขสิทธิ์ Creative Commons แบบ Attribution Non-commercial Share Alike (by-nc-sa) โดยผู้สร้างอนุญาตให้ทำซ้ำ แจกจ่าย แสดง และสร้างงานดัดแปลงจากส่วนใดส่วนหนึ่ง ของงานนี้ได้โดยเสรี แต่เฉพาะในกรณีที่ให้เครดิตผู้สร้าง ไม่นำไปใช้ในทางการค้า และเผยแพร่งานดัดแปลงภายใต้ลิขสิทธิ์เดียวกันนี้เท่านั้น

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s